Кирилл (golub) wrote,
Кирилл
golub

Десять лет

Владимир
Васильевич
ГОЛУБ


6.10.1950 — 15.03.1997

Ёсць людзі, якія бяруць на сябе смеласць і адказнасць РАСПАЧАЦЬ. Калі іншыя маўчаць, гэтыя людзі кажуць, паведамляюць, абвяшчаюць, карацей, турбуюць грамадскае жыццё, сэрцы і душы суграмадзянаў, каб расцярушыць нерухомую свядомасць, абудзіць яе і заклікаць да зменаў.

Такім быў Уладзімір Голуб. У перабудовачныя часы чытаў студэнтам лекцыі, якімі захапляліся й выкладчыкі, бо ў іх быў новы погляд, новае, нечаканае бачанне жыцця. Натуральна, не падабалася тое начальству, натуральна, начальства ўціскала вальнадумца: звальняла, вінаваціла, усяляк дыскрэдытавала. А Голуб, нібы адпавядаючы свайму прозвішчу, лётаў па-над усім гэтым галлём і глядзеў далей. І бачыў далей.

Ён бачыў тую будучыню, дзеля якой можна было і паахвяраваць уласнай кар’ерай. Мог стаць кандыдатам, а нават і доктарам навук. Мог выбіцца ў ідэалагічнае начальства. Мог жыць забяспечана і пасмейвацца са сваёй інтэлектуальна-падмацаванай вышыні над «людам, што капошыцца ў будзённым турботным жыцці». Але перашкодзіла сумленне, не дала шчырасць, а пачуццё гумару ўтрымала.

У 1989 годзе ўзыйшла на ня дужа працяглы час зорка Уладзіміра Голуба. Стаў ён абраным старшынём першай яшчэ «дабэнээфаўскай» Каардынацыйнай Рады дэмакратычных сіл. Выступаў на мітынгах, у газетах, змагаўся з пракурорамі і сакратарамі абкамаў, ішоў на вастрыё падзеі і не збягаў. Ягоныя паплечнікі сцвярджаюць, што ня быў Уладзімір Голуб, кажучы сучаснай мовай, менеджэрам. Верагодна, ня быў. Ды й не рыхтаваўся ён у менеджэры. Ён рыхтаваўся жыццём, каб стаць свабодным чалавекам. І як не даў лёс свабоды, узяўся за тое, каб яе набліжаць. Кажуць, Голуб быў тэарэтыкам. Ды й ня быў ён і тэарэтыкам. Ён проста ведаў, што такое ёсць свабода, што такое ёсць дэмакратыя, за што варта змагацца і што трэба бараніць. Ён ведаў усё гэта і распавядаў людзям.

...Жыццё ва Ўладзіміра Голуба выпала складанае і няроўнае. Рэдка час прапануе ідэальныя варыянты. І тут не было ідэальнага. Было тое, што было. І бачанае Ўладзімірам Васільевічам з вышыні ягоных інтэлектуальных палётаў, заставалася гэтак жа далёкім. А можа й адсоўвалася шчэ далей. І сілы, растрачаныя на барацьбу, сілы растрачаныя шчыра і шчодра, не аднаўляліся.

Голуб не перамог часу. Не перажыў часу. Але ён застаўся ў тым часе, дзе слова «свабода» гучала са шчырай надзеяй, светлымі памкненнямі, супольнымі даверлівымі ўчынкамі. Голуб застаўся на сваёй інтэлектуальнай вышыні, а была тая вышыня СВАБОДАЮ.


К сожалению, не знаю, кто автор текста. Наверное, shyma должен знать.

Что правда, то правда — отец никогда не думал о материальной стороне и никогда не искал собственной выгоды. Плохо это или хорошо — не мне судить, тем более что сам я так не могу.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 28 comments